Pana książki są świetne! Są one szczególnie cenne dla młodszych czytelników. Proszę sie nie zniechęcać idiotycznymi przytykami zawistników i robić swoje.

Myśle, ze to miała być strzecha, tylko nie "wyrysowały" się im kozły w kalenicy dachu ze strzechy. 

Ciesz się, że to nie eternit

Z eternitu to są chyba te tarcze, mające udawać okna, choć córka stwierdziła, że betonowe. ;)

Nie mówię już o samym usytuowaniu karczmy na ruchomych piaskach...

No dobra, chyba jestem zbyt pobłażliwy dla "radosnej twórczości" :-)))

No właśnie chodzi o tę umowność. Skoro nie zachował się dach to nie możemy pokazać z czego był zrobiony. Lepiej żeby wyglądał jak z kartonu niż "fantazjować". Takie myślenie blokuje w realnym życiu większość inicjatyw odbudowy zamków.

Ano własnie, ileż pola do dociekań i interpretacji.. Jak we współczesnej sztuce :)

Ano właśnie. Nie natrafiłem na żadną rekonstrukcję grodu. Kałdus nie funkcjonuje w naszej świadomości historycznej. Zresztą całe Pomorze Gdańskie  z czasów piastowskich jest przez historyków traktowane mocno  po macoszemu porównując do uwagi jaką  poświęcają Wolinowi, Szczecinowi czy Kołobrzegowi. Na przykład to, że w Gdańsku znaleziono wczesnośredniowieczne fragmenty krosna poziomego, jedne z najstarszych w Europie, nikogo specjalnie nie zastanawia...

Każdy chciałby być pracownikiem takiego labora-tor-ium.

P.S.

to jest dobre. półprzewodniki działają bo są kwanty (?) i genetyka śmiga bo są ... geny ?

Obrazki są bardzo ważne, panie Pawle, szczególnie takie jak te w pana książkach.

Wszyscy dorośli mężczyźni (czyli powyżej 13 lat) mieli taki obowiązek. Bo po zakończeniu mszy były czytane wszelkie obwieszczenia władz.

Tak, obrazy są ważne i "tamta" strona doskonale to rozumie. Dlatego na ten przykład  kręcą już drugi sezon paszkwilu na szlachtę polską - "1670" (z państwowym dofinansowaniem), a "nasi" wypuszczają polemiczne felitony i myślą, że to wystarczy. 

Toi chyba nie jest takie proste do oszacowania. W każdym razie bazyliki budowało się tylko w najważniejszych grodach w państwie, więc zupełnie nie wiem dlaczego  Kałdus w książkach popularnonaukowych jest wymieniany bardzo rzadko.

Kałdus, a właściwie znajdująca się na terenie wsi Góra Świętego Wawrzyńca, kryjąca wczesnośredniowieczny zespół osadniczy, to był główny ośrodek ziemi chełmińskiej i najważniejszy obok Gdańska gród Pomorza Nadwiślańskiego, rozwijający się od VIII w. na miejscu jeszcze starszej osady łużyckiej i jakiegoś bliżej niezidentyfikowanego, ale też ważnego ośrodka kultu pogańskiego. Jego znaczenie znajduje odbicie również w literaturze naukowej; istnieje nawet wielotomowa seria Wydawnictwa Naukowego UMK pt. Mons Sancti Laurentii, przy czym nie obejmuje ona wszystkich publikacji na ten temat. Samo miejsce natomiast na wyobraźnię działa słabo, ponieważ jest to - no cóż - po prostu porośnięte lasem wzgórze

Za to zdecydowanie warto odwiedzić nieodległe Chełmno, które wypadałoby nazwać "nowym", ponieważ jest to już trzecia lokacja grodu po Kałdusie i Starogrodzie. Doskonale zachował się średniowieczny układ urbanistyczny z regularną siatką ulic, mury miejskie z kilkoma basztami  oraz siedem gotyckich kościołów, z których niejeden mógłby godnie pełnić funkcję katedry. Siedziba diecezji  wszakże od dawna znajduje sie w Pelplinie.

Bodajże tylko dwa lub trzy koscioły są regularnie użytkowane do celów liturgicznych, ale pozostałe można zwiedzać. Jest ponadto rensansowy ratusz i inne późniejsze zabytki. Z murów roztacza się piękny widok i w ogóle miasteczko jest warte choćby jednodniowej wycieczki.

Moze dlatego, że intensywniejsze badania rozpoczęły się dopiero pod koniec XX w. i jeszcze trzeba czasu, zanim zgromadzona wiedza "przesączy" się na poziom literatury popularnej. No ale zadanie piękne. ;)

Ja o tym Chełmnie nawet bym nie wiedział, gdyby nie znajomy, który postawił sobie za cel odwiedzenie wszystkich zabytków opisanych w trzytomowej (w czterech woluminach) publikacji Architektura gotycka w Polsce, zwanej przezeń z czułością Złotą Księgą - od koloru obwoluty. Nie wiem, czy mu się udało, ale przez parę lat regularnie wyprawiał się do różnych miast i zadupi. No i z wycieczki do Chełmna wrócił urzeczony, a ja za jego zachętą wpadłem tam kiedyś w drodze znad morza do domu.

Tak, zgadzam się w całej rozciągłości :-)  Na ten przykład Szymon Kobyliński zainteresował historią więcej ludzi niż stu profesorów razem wziętych.

ale nikt tego nie rozumie i nie chce zrozumieć.