Zajechaliśmy ze Stasiem pod sklep. Zwykły  spożywczak w środku osiedla, otoczony przez niskie bloki. Czerwiec, ciepły wieczór, zaczyna się ściemniać. Lampka w rowerze wysiadła, więc trochę się spieszymy ale nie aż tak. Młody zostaje przy rowerach, ja wchodzę do środka i biorę z półki dwa tymbarki. Przy kasie pani sklepowa - mocno umalowana, wieku nieokreślonego rozmawia głośno z klientką, śmieją się i przekrzykują . Kasjerka bez patrzenia w moją stronę odbija butelki. Płacę, dziękuję i mówię nieśmiało

“Przepraszam, miałem tu odebrać książkę”

“Słucham?”

“Książkę,  tu miałem odebrać i zapłacić gotówką, o folwarku w Turwi”

Pani patrzy jakby przemówił do niej pies rasy mieszanej.

“My tu nie sprzedajemy książek”

“Ja kupiłem w internecie, tu miał być odbiór”

“Paczkomaty obok stoją, o tam” wskazuje ręką w nieokreślonym kierunku

“Ale ja nie zamawiałem do paczkomatu” mruczę coraz bardziej speszony. “Rozmawiałem z takim panem..”

“Jakim panem? Jak się nazywał”

“Nie pamiętam, zaraz sprawdzę w telefonie” 

Ręce mi się trzęsą kiedy gorączkowo przeszukuję pocztę.”A może to żart? Może mnie ktoś wkręcili?” - myślę  nagle. Zaczynam szybko rekonstruować ciąg zdarzeń, który mnie tu przyprowadził.

O generale Chłapowskim nie wiedziałem w zasadzie nic, tyle, że ma koło mnie swoją ulicę i że dowodził w Powstaniu Listopadowym. Szukając materiałów o ziemianach wielkopolskich i ich roli w rozwoju rolnictwa pod zaborem pruskim trafiłem na majątek w Turwii. Wzorowo prowadzone przez Generała gospodarstwo i piękny, dziś nieco podupadły pałac są wizytówką wielkopolskich organiczników. Wypożyczam kilka książek z biblioteki, ale nie ma tam nic o funkcjonowaniu folwarku, żadnych danych, czy rzutów. Drążę więc temat dalej.

Po wojnie pałac zmieniono w PGR, potem został siedzibą PAN. Obecnie mieści się tu  Instytut Chemii Bioorganicznej  więc wysyłam do nich kilka maili. Opowiadam że pisze książki o historii ekonomii, że teraz tom o zaborach i że interesuje mnie jak funkcjonował folwark w Turwii i pytam, czy mają jakieś materiały. Żadnej odpowiedzi. Próbuję dzwonić - półautomatyczna sekretarka po drugiej stronie wyraźnie daje znać, że nie ma tam nikogo, kto chciałby mi pomóc. 

Nie poddaję się łatwo - znajduję  informację, że w dawnej folwarcznej gorzelni istnieje muzeum (wódki?) , że otwarte tylko po umówieniu i że jest telefon. Dzwonię. Odbiera pan, sądząc po słownictwie, brygadzista zmiany. Opowiadam mu że pisze książki o historii ekonomii, że teraz tom o zaborach i że interesuje mnie jak funkcjonował folwark w Turwii i pytam, czy on ma jakieś materiały. 

“Panie, ja nic nie wie. Ale jest tu taki jeden pan E., co sie dowiadywał., On tu Panie wszystko wie o naszy okolicy “

“O wspaniale, czy moze go Pan spytać czy zechciałby udostępnić mi swój telefon?”

“A nie, to już nie bede się pytoł, pan pisze” 

Szybko podyktował numer.

 

Dzwonię. Raz, drugi. Piszę SMS. Znów piszę SMS w końcu dzwonię i ktoś odbiera”

“Pan E?”

“Tak?”

Opowiadam mu że pisze książki o historii ekonomii, że teraz tom o zaborach i że interesuje mnie jak funkcjonował folwark w Turwii i pytam, czy on ma jakieś materiały. 

“Wszystko jest w książce”

“Jakiej książce?” Pytam podekscytowany. Przełykam ślinę,  czuję na karku przyjemne mrowienie. Książka w której “jest wszystko” na dany temat  to marzenie każdego poszukiwacza. A ja jestem poszukiwaczem.

“Mojej książce”

“Wspaniale, a gdzie mogę ją nabyć?”

“Prześlę numer do osoby, która się zajmuje sprzedażą” mówi pan E. po czym szybko żegna się i rozłącza.

 

Dostaję numer. Nie odbiera, ale się nie zrażam. Wysyłam SMS, że pisze książki o historii ekonomii, że teraz tom o zaborach i że interesuje mnie zakup książki Pana E. Po kilku godzinach  dostaję link. Klikam i nieco zaskoczony trafiam na dość rozbudowaną ankietę. Po uzupełnieniu kilkunastu pół zaznaczam “wyślij”, czekam. Po tygodniu bez żadnej odpowiedzi znów dzwonię. Tym razem odbiera. Nieco roztargniony, ale w sumie uprzejmy głos tłumaczy mi, że muszę wypełnić ankietę, ja mówię, że wypełniłem, głos mówi, że nie dostał, że trzeba jeszcze raz, a on podrzuci książkę. Wypełniam ankietę jeszcze raz, zaznaczam “Odbiór w punkcie”. Punkt to właśnie sklep spożywczy 20 minut rowerem ode mnie. Nie chodzi nawet o te 20 zł za wysyłkę, ale będzie okazja się przejechać z Młodym.

A teraz stoję w tym sklepie, a pani spogląda na mnie jak na japońskiego turystę. W końcu znajduję nazwisko, na twarzy sklepowej maluje się zrozumienie wymieszane ze złością. Dzwoni i w kilku zdaniach wyjaśnia sytuację. Pan zapomniał podrzucić książkę i zapomniał w ogóle powiedzieć, że taką usługę jak odbiór w sklepie swojej siostry (?) wprowadził. Mówi, że może jutro podrzucić, ja mówię, że jutro wyjeżdżamy i odbiorę za tydzień. Jedziemy po ciemku do domu.

Za tydzień wracamy, płacę 5 dyszek  i odbieram książkę. Zdecydowanie nie ma tam wszystkiego. Właściwie folwarkowi poświęcone jest kilka stron. Pan E. jest historykiem sztuki i większość publikacji stanowią opisy detali pałacowej architektury, obrazów i wyposażenia. Ale były też dwa niepełne rzuty folwarku- a więc przydało się. Czy było warto? Sami Państwo ocenicie, kiedy książka ukaże się w druku.

 

 

 

---

tagi:

	Zyszko
	11 czerwca 2026 20:08

16     671    12 zaloguj sie by polubić